عشقهای پاییزی – قسمت اول

پیش نوشت : پاییز که میشه . انگار موجودی عجیبی تو دل همه آدمهای دنیا متولد میشه. موجودی که شاید به ظاهر نشه فهمید و دیدش. ولی باطنی داره که سر تا پاش عشقه. عشق خالص. تو پاییز با ریختن هر برگی و با افتادن هر قطره ای بارون از آسمون یک رویه ای از این عشق ِ خودش را نشون آدم میده.

.

تنها تو پاییز داشتم زیر بارون شدید تو جاده ی معروفی قدم میزدم. تو راه از فرط خستگی دلم میخواست یه خونه باشه. برم توش استراحت کنم و بشینم پشت پنچره و بارون را تماشا کنم. رفتم و رفتم. تا اینکه از دور تو اون تاریکی یه نوری دیدم. آره. یه خونه بود. سریع رفتم و رسیدن به اون خونه… پیرمردی خنزر پنزری نشسته بود روی سکوی لب درب چوبی ورودی به خونه. خیلی مهربونانه قوز کرده بود و با عصاش داشت با خاکهای خیس شده بازی میکرد… بهش گفتم سلام ! (نشنید). رفتم جلوتر گفتم سلام! انگار که کر باشد و نمیشنوید… یه بار دیگه بلند گفتم حاجی سلام !. ولی هنوز به همان حالت قبلی بود که داشت  با عصاش بازی میکرد. چندی نگذشت که دیدم درِ نیمه باز خونه باز شد و یک خانم مسن در را باز کرد… انگار نابینا بود. بهش گفتم خانم . من اینجا تنهام میشه امشب را بهم خونه بدین. هر کاری هم باشه انجام میدم. خانمه گفت ما جا نداریم. یه اتاق خوابه و دو تا آدم نابینا و یه بچه. گفتم خوب من دو متر بیشتر جا نمگیرم . رفتم تو !. مستقیم رفتم برا خوابیدن. سپیده دمید و صب آغاز شد. با صدای خانمی جوان بیدار شدم(ولی در ظاهر خواب بودم). دستش را روی پیشونیم میکشید و ناز میکرد. میگفت پاشو دلاور ! صب شده. منم تا فهمیدم که آره … خبراییه خودم را زدم به بن بست علی چپ. تا هی ناز کنه ! اره. درست حدس زده بودم. اون عاشق من شده بود. عشق در نگاه اول حتی در خواب … از خواب که بلند شدم. دیدم با یه فرشته طرفم.

ادامه دارد…

مشترک فید وبلاگ شوید